มามิจิตรกรน้อย

เมื่อสองตอนที่แล้ว เคยเล่าเรื่องมามิกับกิจกรรมพิเศษที่โรงเรียน ว่ามามิเรียนรำไทย จริงๆ มามิเรียนสองวิชาคือ รำไทย กับ จิตรกรน้อย วันนี้เลยอยากเล่าเรื่องของมามิจิตรกรน้อยบ้าง

ทุกเทอมเพื่อนๆของมามิที่เรียนจิตรกรน้อย จะได้รับผลงานที่ทำมาทั้งเทอมในชั่วโมงกิจกรรมพิเศษนี้ มามิก็จะตื่นตาตื่นใจมากที่เห็นผลงานของเพื่อนๆ มามิก็เลยขอลงเรียนจิตรกรน้อยให้ได้ นอกเหนือจากรำไทย จนโอกาสเหมาะที่ได้ลงเรียนเอาเทอมนี้ ทำให้มามิตื่นเต้น และตั้งตารอที่จะให้ถึงวันพฤหัสฯ ซึ่งเป็นวันที่เรียนจิตรกรน้อย ถ้าสัปดาห์ไหนที่วันพฤหัสฯตรงกับวันหยุด มามิถึงกับมีบ่นเสียดาย

สิ่งแรกที่แม่แหม่มคิดไปเองว่าต้องเตรียมรับมือกับชัวโมงจิตรกรน้อยก็คือ เตรียมรับมือกับสีต่างๆ ที่จะเปรอะเลอะเสื้อนักเรียน ถึงกับคิดว่าจะซื้อผ้ากันเปื้อนแบบคลุมทั้งตัวติดกระเป๋ามามิจะดีไหม แต่ก็หมดกังวลไปได้ เพราะที่โรงเรียนเขาอนุญาตให้ใช้สีน้ำเป็นบางครั้งเท่านั้น และจะมีผ้ากันเปื้อนสวมให้เรียบร้อย ดังนั้นชุดนักเรียน (จริงๆคือชุดพละ เพราะวันพฤหัสฯ เป็นวันใส่ชุดพละ) จึงไม่เลอะเท่าที่คิด ฮ่าๆๆ คือมีเลอะบ้างประปราย พอรับมือไหว

และสิ่งที่มามิจะชอบมาอวดให้พ่อแม่ดูก็คือ การที่มามิสามารถวาดรูปต่างๆได้ ไม่ว่าจะเป็นคน หมา แมว ภูเขา ดอกไม้ ต้นไม้ ใบหญ้า ก้อนเมฆ แม่น้ำ ลำธาร สะพาน รถยนต์ เรือ บ้าน พระอาทิตย์ ฯลฯ แล้วก็แปลกมากที่มามิจะวาดเป็นฉากๆ ให้ดู เหมือนมันจะมีเรื่องราวตามจินตนาการของเด็กๆ ถึงแม้ว่าเส้นสายอาจจะดูยุ่งเหยิง มีทับกันไปมา แต่ทุกเส้นก็ดูมีความมั่นใจ 

และที่แม่แหม่มชอบมากก็คือ เวลามามิวาดรูปจะอารมณ์ดีมาก บางครั้งมีฮัมเพลงคลอไปด้วย เวลาระบายสีก็พยายามระบายให้ครบทุกสิ่งอย่างในภาพ ถึงจะระบายได้ไม่เรียบร้อยนัก แต่แม่แหม่มก็ยอมรับว่ามามิพยายามจะระบายให้สวยจริงๆ ก็เลยคิดว่าถ้าอยู่ในชั้นเรียนมามิต้องตั้งใจเรียนมากๆแน่นอน

อีกอย่างที่แม่แหม่มคิดว่าเป็นประโยชน์ที่ให้มามิระบายสีด้วยดินสอสีก็คือ ทำให้มามิได้บริหารนิ้วมือให้มีความแข็งแรง เพราะการจับดินสอสีเป็นเวลานานๆ ก็จะช่วยบริหารมือและนิ้วมือให้เกิดความถนัด และสร้างกล้ามเนื้อให้แข็งแรงตามวัย เวลาหยิบจับอะไรก็ทะมัดทะแมงขึ้นค่ะ ไม่ตก ไม่หล่นง่ายๆ เหมือนเคย แต่ถ้าระบายสีนานๆ มามิก็มีบ่นบ้างเหมือนกันว่า “เมื่อย”

แต่บางทีก็มีบางครั้งนะที่ปะป๊าไม่เข้าใจเหมือนกันว่า ทำไมมามิมาตัดกระดาษเลอะเทอะอย่างนี้ มามิก็จะอธิบายว่าครูอ้อม สอนให้มามิตัดกระดาษเป็นรูปต่างๆ แล้วเอาประกอบเป็นเรื่องราว ก็ทำให้ปะป๊าใบ้กินเหมือนกัน หรือบางทีแม่ก็มองภาพที่มามิเขียนไม่ออกเหมือนกันว่าเป็นรูปอะไร ต้องให้มามิอธิบายว่ามันคือ ขนมเค้ก มันคือคัพเค้ก ไอศกรีม อะไรต่อมิอะไรมากมาย ซึ่งก็เป็นเรื่องดีอีกอย่าง ที่จะให้ศิลปะของเด็ก มาช่วยขัดเกลาความคิดของผู้ใหญ่ที่เริ่มจะหยาบกร้านมากขึ้นตามวัย

เดี๋ยวนี้พอมามิมีเวลาว่างไม่รู้จะทำอะไร แม่แหม่มก็จะบอกให้มามิวาดรูปสิ มามิก็จะไปหากระดาษ ดินสอสี นั่งวาดรูปไปเรื่อยๆ บางครั้งอาจจะเป็นรูปซ้ำๆ เพราะยังไม่มีความถนัดมาก แต่ก็เป็นการใช้เวลาว่างให้เกิดประโยชน์ ช่วยให้เพลิดเพลินไปกับช่วงเวลา อีกทั้งยังช่วยเรื่องจินตนาการในวัยเด็กได้เป็นอย่างดี 

และที่แม่แหม่มคิดว่าเป็นประโยชน์มากที่สุดก็คือ การสร้างสรรค์ความคิดในเชิงบวกค่ะ เพราะทุกรูปที่มามิบรรจงวาดเป็นอย่างดี มีแต่สิ่งสวยงามทั้งนั้นค่ะ ไม่ว่าจะเป็นภูเขา ลำธาร ดอกไม้ ต้นไม้ ใบหญ้า ผีเสื้อ แมลง สิ่งเหล่านี้ล้วนแล้วแต่เป็นสิ่งสวยงาม ไม่ว่าจะเป็นในจินตนาการหรือในชีวิตจริง  ไม่ว่าจะเป็นวัยเด็ก หรือจะวัยไหนๆก็ตาม ใครก็ตามที่ได้สัมผัสก็เชื่อแน่ว่า จะได้รับแต่ความรู้สึกดีๆ ที่ส่งมาจากจิตรกรตัวน้อยๆ คนนี้แน่นอนค่ะ

Last modified onTuesday, 11 August 2015 23:45
(0 votes)
Read 1422 times
Tagged under :